همچو خورشید زمستان

زآنکه تا پلک را باز کنم از گذری طلوع و

تا چشم ببندم٬ شده ای هاله سرخ بی کران مغرب

اما به دلم تو

همچو خورشید تابان

که در نیمه مرداد به هنگام اذان ظهر

به نوک نیزه آسمان نشسته ٬ بی امان می تابی

و چه خوش می خندد٬ بدن محترقم در تب تو

کمی آهسته برو صیاد صفت آهویم

رخ متاب از رخ من غزال توسن

که پایم خستست...

رحم کن به رمیم استخوانم

وحشی و مست و خرام می تازی

و به دنبال دلت٬ منم آن اسب حرون

که کمند آن نگاهت به دلم وصل شده...

...

از بند رقص کلمات فرار می کنم...

شعر نا تمام باشه...

ساده میگم...هر کاری بکنی...من *** میمونم...

تا امروز نصف دلم عشق بود نصف دیگش نفرت

دیدم نفرت داره غلط زیادی میکنه...پاشو از گلیمش دراز میکنه

دمشو گرفتم٬ با لگد انداختمش بیرون...

از امروز فقط عاشقم

نفرتم و صاحبانش هم میتونن برن یه جا دیگه هر کار میخوان بکنن...!!!

اینحا خانه عشق است...!!!!

یا حق